Καλά να πάθω ή ο μπαμπάς μου είχε δίκιο...

• Ο μπαμπάς μου - έχει πεθάνει- έλεγε για μένα ότι είμαι προπέτης. Πόσο δίκιο είχε. Είναι τρομακτικό το πόσο καλά σε ξέρουν οι γονείς σου και πως καταλαβαίνουν τα πάντα. Επίσης ξέρουν τι να περιμένουν από τα παιδιά τους και δεν ξαφνιάζονται ποτέ όταν τους ανακοινώνεις τα φοβερά και τρομερά μυστικά σου. Ο πατέρας μου δεν ξαφνιάστηκε ποτέ στις διάφορες λαχτάρες που του επιφύλαξα και δεν αντέδρασε ποτέ , ήταν πάντα σαν να τις περίμενε. Άραγε τι να έλεγε τώρα ; Τέλος πάντων...
• Όλα αυτά τα λέω γιατί δεν ξέρω πως να δικαιολογηθώ. Έχετε δει ποτέ μία τρελή να ορμάει σε έναν άγνωστό της άνθρωπο και αντί να του πει καλησπέρα να τον ρωτάει αν βρήκε τα χρήματα να κάνει την ταινία του και που θα γίνουν τα γυρίσματα , ούτε να συστηθεί , ούτε να ρωτήσει ευγενικά '' τι κάνετε'' κ.λ.π. τίποτα απολύτως. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του προπέτη και του αγενή τότε τι είναι;
• Βέβαια εγώ είχα διαβάσει σε μια συνέντευξή του ότι θα κάνει ταινία και έτρεξα να προλάβω. Ευτυχώς που εκείνος ήταν πολύ ευγενικός μαζί μου και με αντιμετώπισε ψύχραιμα και μεγαλόψυχα.